Grebeni - Saša Nišavić, Orpheus, 59 str.
Piše Milan B. Popović
Zbirka poetskih zapisa Saše Nišavića jeste kolaž emotivnih nanosa, koji se barem jednim svojim stihovnim postojanjem - ali sasvim dovoljno primetnim - uzdižu iznad površine prosečnog, poetskog mora srpske književne današnjice. U jednu ruku, i neočekivano za pesnika srednjeg starosnog doba, rafinirano sofisticirana izražajna nit, ali i ozbiljna i unekoliko upozoravajuća poetika, sa druge strane, jednog istog, skladno usaglašenog pera. Grebeni su podeljeni u četiri nepretenciozna poglavlja: Ruke, Nestajanje, Uzdizanje i završno, naslovljeno sa - Samoglasnici. U gotovo svim pomenutim, autor se, biranim rečima i nenametljivo, gotovo bojažljivo obraća čitaocu. U njegovom obraćanju provejava životnost i ljubav. Ali, ne samo ciljana i isključivo prema nekome konkretnom, posebnoj osobi - mada toga, kao i posveta prijateljima i pesnicima ima - već u smislu ljubavi prema životu i čini se, u njegovu slavu. Pored toga i u skladu sa tim, duhovnost koja buja iz nemalo stihova ukazuje na duboke korene kojih se Saša Nišavić, očigledno drži i do kojih mu je sasvim prirodno stalo.
