Tekst: Biljana Kosmogina
Foto: Zed
Udruženje Alternativni kolektiv iz Beograda je u nedelju 16. oktobra od 20 h u Domu Omladine organizovalo izvanredno neobično, vrlo posećeno slem veče Yugoslamia (eng. Slam – zalupiti, tresnuti). U Srbiji nedovoljno zastupljen, slem je jedna od novijih umetničkih disciplina razvijenih u Americi početkom 80-ih. Slem podrazumeva poetsko – teatarski performans, odnosno scenski nastup u kome se autori direktno obraćaju publici, predstavljajući poeziju raznovrsnom ekspresijom i dinamikom uz gestikulaciju, šapat, pevanje ili urlanje, bez suvoparnog čitanja sa papira, uz upotrebu dodatnih audio efekata i rekvizita, ili bez njih. To je dvosmerna komunikacija otvoreno iskazanih stavova, ubeđenja i emocija između autora i publike, u kojoj je publici dozvoljeno dobacivanje, aplaudiranje ili pak glasno negodovanje, nadovezano na stihove izvođača.
Yugoslamia je kao inicijalna manifestacija premijerno protekla u netakmičarskom duhu, u klupskoj atmosferi male sale DOB-a uz slobodan ulaz svih zainteresovanih. Ambijent bez stolica i sedenja pospešio je atmosferu i omogućio izvođačima da se predstave bez striktnih ograničenja, kao i publici da se saživi sa njihovim senzibilitetom i porukama. Uz izvrsne autore iz Hrvatske i Srbije, pozornicom je dominirala najavljena zvezda večeri – hedlajnerka Caroline Harvey iz SAD (Boston, Massachusetts).
U okviru događaja Poezin Special, održaće se promocija knjige pesama “NAPUŠAVANJE”. Knjiga je objavljena od strane Udruženja bibliofila LIBER u ediciji Total Underground.
“Knjiga se bavi i hip-hop kulturom i hip-hop muzikom ali njen cilj nije, recimo, pobrojavanje svih mogućih albuma ili određivanje najboljih rappera, već prikaz razvoja tzv. “hip-hop generacije” u SAD, odnosno razvoja hip-hopa kao generacijskog pokreta. Dakle, reč je o, pre svega, hip-hopu kao pokretu omladine iz ugroženih urbanih sredina SAD od početka 70ih godina do kraja prošlog veka, njegovom uobličavanju pod uticajima svih društvenih kretanja i odluka državnih institucija koje su oblikovale živote mladih koji su razvili i razvijaju hip-hop kao svoj izraz. Knjiga uz to načelno govori o širenju hip-hopa po celom svetu, unutrašnjim previranjima u okviru hip-hop generacije i, uopšte, ličnostima i događajima koji su omogućili stvaranje “hip-hop generacije”.”
Maju Vujinović upoznala sam proletos u Dadovu. Srednjoškolka, bebi-fejs, uči glumu i svira violinu. Dobra devojčica. Lepa. Ima super glas. Igrala je u našoj predstavi “Tri, četiri… sad!”. Napisala sam joj lik fine cure koja stidljivo baca rime. A onda sam, početkom jeseni, saznala da ih zaista baca. Vrhunski i bez imalo stida. To su saznali i svi koji su to veče bili na Akademiji, na poetskom klabingu u organizaciji Poezina. Maja i njena drugarica Jelena nastupile su u duetu. Njihov slem je rep bez matrice. Govore u glas. Flou im je brz a reči jake. Bezobrazne, seksi, provokativne, prljave i pametne. Začudno drske i nežne, u isti mah… Od tada ih redovno viđam. Muvaju se po gradu. Ima ih svuda gde je scena, gde su reflektor i majk. Skupljaju lajkove i aplauze na “Fejsbuku”. Milan Mijatović sa Poezina prozvao ih je “opake slemerke”. Nadimak im je postao i nezvanično ime za bend.
